De evolutie beschouwt de sympathische activatie uitsluitend als een korte-termijnreactie en
Uitzondering ter verzekering van het overleving in kritieke situaties. Daarentegen zijn de
Reacties van het parasymaticus als overheersende en prioritaire toestand van
Organisme beoogd.
Gedeeltelijk dramatische en ingrijpende globale of maatschappelijke veranderingen leiden bij veel mensen echter tot chronische, dus aanhoudende stress. Vaak gaat dit gepaard met emotionele en psychische lasten. Deze hebben betrekking op belastende gevoelens, gedachten en ervaringen, met vaak negatieve gevolgen voor het psychisch welzijn. Als veroorzakers gelden traumatische gebeurtenissen, aanhoudende zorgen, relatieproblemen, werkdruk en andere psychosociale factoren.
Chronische stress gaat vaak gepaard met een zogenaamde sympathicotonie. Dit beschrijft een toestand waarin het sympathische zenuwstelsel overactief of chronisch gestimuleerd is. Sympathicotonie heeft een reeks gezondheidskritische en negatieve immunologische gevolgen voor het lichaam, die verband houden met 'silent inflammation' (stille ontstekingen) en oxidatieve stress.
Sympathicotonie en stille ontsteking
Bij een aanhoudende activatie van het sympathische zenuwstelsel worden stresshormonen zoals adrenaline en noradrenaline in verhoogde hoeveelheden vrijgezet. Deze hormonen kunnen het immuunsysteem beïnvloeden en leiden tot een verhoogde productie van ontstekingsbevorderende moleculen.
De constante afgifte van deze moleculen, cytokines genaamd, zelfs zonder duidelijke verwonding of infectie, leidt tot een stille ontsteking. Deze stille ontsteking kan zich in het lichaam vastzetten en het risico op chronische aandoeningen zoals hart- en vaatziekten, diabetes en neurodegeneratieve ziekten (Alzheimer, Parkinson, ALS, enz.) verhogen. De stille ontsteking kan ook de bloed-hersenbarrière aantasten, wat kan leiden tot ontstekingen in het centrale zenuwstelsel, zoals multiple Sclerose.
Lees hiervoor ook onze andere blogpost...